Edition I Vietnam

May 2, 2017

Vietnam; waterpuppets, watermachine-house en de muur van Hué

 

Nu het 4e lustrum van de jongens van JC ReaL voor de deur staat, blikken we in een drieluik terug op de eerdere edities van deze succesvolle trips. Want dat het een succes is geweest, is wel duidelijk als je kijkt naar de foto’s en video’s die toen gemaakt zijn. Louter lachende gezichten, jongens die ondertussen mannen zijn geworden die overduidelijk een toptijd hebben gehad in alle windstreken van de wereld.

 

 

In de eerste van dit drieluik, blik ik met twee mannen van de huidige lustrum-cie terug op hun reis naar Vietnam. Nu alweer 13 jaar geleden. Ik heb op het terras afgesproken met Aart van Hecke en Onno van der Poel. Twee actieve leden van deze jaarclub uit Groningen. “Geen vakantie of clubweekend heb ik gemist” begint Onno meteen te blaten. Maar direct wordt hij gecorrigeerd door Aart die hem er fijntjes op wijst dat Texel voor hem toch echt een brug te ver was en dat hij daarmee het mooiste clubweekend ooit heeft gemist. “En Vietnam had je ook bijna gemist!!!”. Onno kijkt wat zuur en beaamt dat hij met 4 tranquilizers en grof geweld aan boord van het vliegtuig is gebracht. “Jullie hebben me godverdomme vastgebonden en die Dickus ging bovenop me zitten”. Nou, de toon is gezet. In een moordend tempo drinken deze helden hun glazen wodka leeg en ik volg gedwee.

 

Al snel gaat het over de trip naar Vietnam. Ze zijn het erover eens dat er sindsdien niet meer zo hard is gezopen op clublustrum. De hele tijd gaat het gesprek over Bie-a-hoi’s, met bierpullen bezaaide restaurantvloeren, meisjes uit de bediening die flesjes bier aftrokken en de 48 uur non-stop drinking waar de hele reis mee begon. Als ik hen vraag wat het hoogtepunt van de reis was, zeggen ze in corps “waterpuppet show”. Als je dat niet hebt gezien, ken je Vietnam niet, beweert Onno. Lyrisch is hij over ambiance in de zaal, het enthousiasme van alle bezoekers en vooral de strak gecoördineerde choreografie. Een van hun clubgenoten schijnt nog dagelijks de tapes met de muziek van de show af te spelen. Wat ze tegen vonden vallen was het eten. “De godganse dag vis en koriander, om kotsmisselijk van te worden” zegt Aart. Mochten ze de trip nog eens over doen, dan zouden ze zeker langer blijven hangen in de pisbakken-karaoke-bar en hadden ze de nichtjes van hun gids HIV zeker niet geweigerd in de bus van Hanoi naar Hué. Onno, die destijds in de lustrum-cie zat legt uit dat ze een perfecte balans hadden gezocht tussen zuipen, cultuur en sportief. Dat ze met 10-1 zijn ingemaakt tijdens een potje voetbal, doet blijkbaar niets af aan de lol die ze er aan hebben beleefd. Dat een van hun clubgenoten na een duikongeluk eruitzag als een opgeblazen pufferfish en overduidelijk chagrijnig was, interesseerde hen blijkbaar geen reet. Cultureel hoogtepunt was het schieten met M-16’s en M-60’s en bovenop tanks klimmen. “Dat geeft je toch echt een gevoel van wat die mannen hebben meegemaakt toen” zegt Aart.

 

 We praten wat over de Chuck Norris van Na Trang, het kattenvoer in Bach Ma NP, de bloedzuigers van Geers en een gids met de bijzondere naam ‘The Duck’ als een andere clubgenoot voorbijloopt “Jan, pik kom erbij. Dit hertje wil mooie verhalen horen” wordt er geschreeuwd. Jan (Jan Willem te Gussinklo Ohman red.), gekleed in licht gele korte broek en bootschoenen schuift aan, maar zegt er meteen bij dat hij weinig tijd heeft. Hij wil zo gaan zeilen namelijk. Als ik hem vraag of hij ook zo enthousiast is over Vietnam, krijg ik ineens een heel ander verhaal te horen. “Eens en nooit meer” zegt hij. In de beleving van Jan is hij van begin af aan gepest op deze reis. Het begon ermee dat ze zijn tas vol hadden gestopt met boeken in plaats van kleding. Daarna kwam hij erachter dat hij in Vietnam overal te lang voor was. Door tunnels kruipen was geen doen, overal werd hij aangestaard en ze hadden hem ook niet verteld dat hij kleding op maat kon laten maken. “Dan had ik niet mijn hele garderobe bij de Tall & Small te hoeven kopen...” Op een busreis ging het zelfs zover dat een ander hem a la Patricia Paay in zijn gezicht wilde pissen. Nog net op tijd kon hij een jerrycan erbij pakken om zo een nat pak te voorkomen. Ook hebben ze hem op een podium gezet en moest hij R Kelly liedjes zingen. Hij heeft zich toen voorgenomen om nooit meer mee te gaan. Nu heeft hij jaren van re-integratie achter de rug en gaat nu op therapeutische basis een lang weekend mee. Voor noodgevallen kan hij 24 uur per dag met zijn therapeut bellen.

Na dit negatieve intermezzo, is voor mij de lol er ook wel af. Bovendien beginnen die 8 wodka’s ook hun werk te doen. Onno en Aart ogen overigens nog verrassend fris, zouden ze dan toch niet…...

We hebben het nog even over het slot van de reis en daarin komt Mr Tiger ter sprake. “Echt een mooie baas” zegt Aart. Volgens hem woont deze lijpo diep in de jungle en leeft van slangenbloed en eet dode merels die in een weckpot zitten. Het maakt mij meteen nieuwsgierig naar dit mooie land.

 

De volgende keer zit ik met Edzard Zwalve en Floris van Geel aan tafel en hoor ik of Jordanië een even groot succes was….

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Day 1, Friday June 2, Openingsfeest

May 24, 2017

Day 2, Saturday June 3, Lustrum rally

May 23, 2017

1/6
Please reload

You Might Also Like:

RiRiRiga is de hoofdstad van Letland. 

en staat bekend om cultuur en favoriete locatie voor vrijgezellen weekenden.

About Riga
Swan-Lake-Best
theater 2
riga
riga pano
vodka
Zoek op onderwerp

© 2017 by ReaL Lustrumcommissie. King Eddie Zwalve, Ader Aart van Hecke, Onno de werkloze van der Poel

Please reload